Zrecenzowanie trzeciego krążka Comy odkładałam najdłużej, jak się dało. Wszystko przez to, że moje uczucia były dosyć mieszane. Powiem to już na samym początku – nie jest to album łatwy. Przyznać jednak trzeba, że grupa porwała się na płytę oryginalną, ciekawą, intrygującą i – tak, niezwykłą.

Przede wszystkim – dla zrozumienia całego materiału kluczowy jest fakt, że „Hipertrofia” to koncept album. Pomysł chwalić trzeba, zważywszy na to, że mało kto decyduje się w Polsce na taki krok. Hipertrofia oznacza przerost, a myśl przewodnia krążka to „życie ludzkie, jako szeroko pojęta wola istnienia”. Fani Comy z pewnością wiedzą też czym są „Dzienniki Michała Dworzanina”. W skrócie – to zapis procesu twórczego grupy dostępny na oficjalnej stronie.

Muzyka znalazła się na dwóch płytach CD – co daje dosyć sporą ilość materiału. Pod względem brzmienia jest wręcz niesamowicie różnorodnie. Intensywna gra perkusji, popisy gitarowe, mocne riffy, elementy funku i nu-metalu, soczysta gra basu, trąbki, instrumenty dęte, a momentami nawet rap – nikt nie wmówi mi, że to mało. Mnie do gustu najbardziej przypadła fenomenalna „Wola istnienia...” i „Trujące rośliny” z wyśmienitą solówką gitarową. Melodyjność krążka jest złożona i niejednowymiarowa. Coma nadal nie traci swojego charakterystycznego stylu, ale jednocześnie wspaniale eksperymentuje z brzmieniami. Rogucki sięga po elementy hip-hopu („Wola istnienia...”, „Osobowy”, „Parapet”), nie rezygnuje też z klimatów progresywnych („Ehkart”, „Popołudnia bezkarnie cytrynowe”). W to wszystko wplecione zostają nawet fragmenty kabaretowe („Emigracja”). Z materiałem świetnie współgra głos Piotra Roguckiego. Moim zdaniem frontman Comy to oprócz Piotra Cugowskiego jeden z najlepszych wokalistów rockowych w kraju.

Formacja nadal ma wszystko, z czym utożsamiają ją wielbiciele. Poetyckość, melodramatyczność, koncepcje tekstów. Jeśli już mówić o części lirycznej – dla niektórych może to być wydumany i niezrozumiały bełkot. Teksty są bowiem opakowane w przesadne metafory i niemal filozoficzne rozważania. Są oczywiście związane z konceptem albumu, traktują o człowieku, który niejednokrotnie musi zmagać się  z losem. Wszystkie kawałki jednak mają swój sens, którego nie sposób wychwycić po jednym przesłuchaniu.

Oprócz zdecydowanych plusów, nie można też pominąć ewidentnych wad krążka, które napotyka słuchacz. Przede wszystkim – przeszkadzają mi irytujące przerywniki, które znalazły się na dwóch krążkach. Pseudo – artystyczne pomysły trwają nieraz kilka sekund, ale są zupełnie zbędne i powinny być całkowicie usunięte z albumu. Być może jednak po prostu pasowały do koncepcji grupy. Długość płyty również może zostać uznana za minus – czasem słuchanie niektórych piosenek staje się zwyczajnie męczące. Niektórych słuchaczy może też zawieść charakterystyczny element muzyki Comy – kompozycje na zasadzie „wolne zwrotki, mocny refren”. Te wady nie są wcale wielką przeszkodą – rekompensuje je fantastyczne brzmienie i głos Roguckiego.

Podsumowując – „Hipertrofia” to album bezsprzecznie pomysłowy i udany. Na początku słuchania byłam raczej nieufna co do jego zawartości, ale z czasem w pełni go doceniłam. Nieraz przy słuchaniu miałam ciary na skórze. Jak już jednak napisałam, nie jest to krążek łatwy w odbiorze i na pewno nie przypadnie do gustu każdemu. Ze swojej strony jak najbardziej polecam – kawał porządnej muzyki.